• banner_05.jpg
  • Bruggetje.jpg
  • DSC_0385.JPG
  • Groningen.jpeg
  • museum.jpg
  • STAR.jpg
  • StatiomGroningen.png
  • zeehond.jpg

Groningen

Woldendorp

De achterkant van de aardbevingen in Groningen kwam over het voetlicht bij Pauw & Jinek (6 maart): de menselijke factor. Dit dankzij de aanwezigheid van een groepje boze noorderlingen. De emoties laaiden hoog op. Even bespeurde ik ook een emotie bij Rutte, maar al snel kroop hij weer achter zijn rigide masker: het beleid verdedigen. Eigenlijk zei hij: “de gaskraan kan niet dicht, het menselijke leed moeten we voor lief nemen.”

 

"50PLUS op campagne" versus de dagelijkse realiteit

Het kwam ineens heel dichtbij. Ik vraag me af of de regering wel echt goed beseft wat zich afspeelt in ons landje waar we zo graag trots op willen zijn. Die trots is bij velen allang weggeëbd en ik snap het. 

Gisteren was ik met bestuursleden en aspirant Kamerleden van 50PLUS en Henk Krol in Woldendorp om naar de persoonlijke drama’s van aanwezige gedupeerden te luisteren. Shocking wat je hoort; erger dan je stoutste vermoedens. Het valt niet te begrijpen hoe erbarmelijk misplaatst de laffe, trainerende en ontkennende overheden, instanties en adviescommissies handelen ten overstaan van de gedupeerden. Sommigen daarvan zijn allang verslagen, anderen vechten door tot het bittere einde. Wat voor leven hebben ze dan gehad?

Is het niet de regering die direct verantwoordelijk is voor alles wat voortvloeit uit de beleidsvoering? Dient deze regering niet te weten wat er speelt, en op alle niveaus? Denk terug aan het zoekgeraakte bonnetje waar de hele Kamer zich dagenlang over opwond. Kinderspel vergeleken bij wat zich in het noorden afspeelt. Vele levens worden hier compleet overhoop gehaald en er is bijna niets anders meer dan deze persoonlijke tragedie die hen dagelijks in beslag neemt en morgen opnieuw slachtoffers kan maken. Diepe wonden worden geslagen, nooit zullen de mensen die helemaal te boven komen, want het duurt te lang, mensonterend lang. Groningen wordt leeggezogen en de mensen erbij. 

Ik vraag me af of politici hoog boven de begane grond de trillingen voelen, oftewel over genoeg empathie beschikken deze kwestie echt goed op te lossen. Met de terugwerkende kracht van een aardbeving op schaal 10 van Richter. Menselijkheid wil ik op hun gezichten lezen. Dat lukte wel bij Jan Marijnissen (SP). Of is dit het verschil tussen regeren en niet-regeren?

Dinah Hagedoorn / Communicatie 50PLUS